ลาก่อนเจ้าตัวน้อย

posted on 26 Feb 2010 15:22 by jing

นับตั้งแต่ในชีวิตที่เริ่มเลี้ยงสุนัขมา ได้ประมาณ 10 กว่าตัว และ5 ตัวในจำนวนนั้นตายด้วยสาเหตุรถชน

 

อาจเป็นเพราะบ้านของผมไม่มีสนามกว้างๆ หน้าบ้าน แต่เป็นถนนที่มีรถวิ่งผ่านตลอด พวกสุนักเลยต้องวิ่งเล่นกันบนถนน ซึ่งเสี่ยงกับการถูกรถชนอยู่แล้ว

 

เมื่อเดือนที่แล้วผมได้รับลูกสุนัขตัวหนึ่งมาเลี้ยง เป็นลูกหมาสีขาวน่ารักที่เอามาเลี้ยงตั้งแต่ไม่หย่านม ก็เลยต้องทำหน้าที่เป็นแม่ของมันทุกอย่าง ตั้งแต่ป้อนนม ดึกๆ เวลาที่มันตื่นขึ้นมางอแงก็ต้องคอยกล่อมจนกระทั่งหลับ ดูมันค่อยโตขึ้นจนวิ่งซนได้ ในชีวิตนี้ผมเคยเลี้ยงสุนักมาหลายตัว แต่ก็มีตัวนี้ที่รู้สึกว่าเราเป็นแม่เขาจริงๆ เพราะทำทุกอย่าง อย่างที่แม่จะดูแลลูก มันเลยรู้สึกผูกพันกับเขา

 

ผมเป็นห่วงที่เขามักจะออกไปวิ่งเล่นตรงถนนเสมอ ตอนแรกเขาจะไม่กล้าออกไปวิ่งเล่นที่ถนนเลย แต่พอมีสุนักข้างบ้านมาเล่นด้วย มาเด็กข้างบ้านมาเรียกให้ออกไปเล่นมันก็เลยชินวิ่งออกไปเล่นตลอด ผมเองก็ไม่อยากขังมันไว้แต่ในบ้าน เลยต้องคอยดูอยู่ห่างๆ เอา

 

แต่ถึงจะคอยดูสุดท้ายผมก็พลาด เมื่อวานนี้ (วันที่25กุมพา) ผมได้ยินเสียงสุนักเห่ามาจากหน้าบ้านและเสียงเสียงหนึ่งที่ทำให้หัวใจหล่นวูบ พอวิ่งออกไปดูก็เล่นลักกี้นอนชักอยู่กลางถนน มีรถขนคนงานก่องสร้างวิ่งผ่านไปราวๆ ยี่สิบเมตร พอวิ่งเข้าไปก็เห็นลักกี้นอนจมกองเลือดอยู่ ลูกตาข้างหนึ่งถลนออกมาข้างนอก ผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแต่ก็รีบอุ้มมันขึ้น เรียกมัน ทั้งๆ ที่รู้ว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว มันชักอยู่ในอ้อมแขนผมกระทั่งผมพามันเข้ามาในบ้าน ผมรู้ว่ามันยังหายใจอยู่ ดวงตาสีดำของมันข้างหนึ่งยังกะพริบ เหมือนอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันมัน เลือดสีข้นสำลักออกมาจากปากของมัน ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งอยู่ตรงนั้นรออยู่หลายนาที กว่าที่มันจะจากไป

 

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันหนึ่ง ผมยังร้องไห้อยู่ ร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงมัน คิดถึงตอนที่มันจากไปโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ ผมร้องไห้อย่างไม่อายใคร ต่อให้ใครหัวเราะว่าผมร้องไห้เพราะลูกหมาตัวเดียวก็เถอะ แม่ปลอมใจว่า ทำใจเถอะลูก เราเลี้ยงมันอย่างดีที่สุดแล้ว แล้วค่อยหามาเลี้ยงใหม่ก็ได้

 

แต่สำหรับผมไม่มีตัวไหนแทนตัวนี้ได้ พวกมันไม่ใช่สิ่งของที่พักแล้วก็ซื้อมาเปลี่ยนใหม่ มันมีชีวิตมีความผูกพันกับเรา ซึ่งไม่ว่าของดีแค่ไหนก็หามาเปลี่ยนไม่ได้

 

ผมยังคิดถึงเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่วิ่งเข้าวิ่งออกห้อง คิดถึงเสียงกระดิ่ง เสียงเห่าเวลาเรียกร้องความสนใจ คิดถึงตาสีดำกลมใสเวลาที่เราป้อนนมมันแล้วมันมองมาที่เราตลอดเวลา

 

ลักกี้แม่ยังเก็บของเล่นของหนูไว้ทุกชิ้นนะลูก ที่นอนของหนูกับพี่หมี่แม่จะวางไว้ข้างเตียงตลอดนะ แม่เสียใจที่ดูแลหนูไม่ดี ทั้งๆ ที่รู้ว่าอะไรเป็นอันตรายแต่ก็ยังไม่รู้จักหาทางป้องกันไว้ ขอให้ดวงวิญญาณของหนูจงไปสู่สุขคติ ขอให้หนูได้อยู่ในที่ที่ปลอดภัยและมีความสุข

 

รักหนูตลอดไป

Comment

Comment:

Tweet

T^T
เสียใจกับน้องหมาด้วยนะคะพี่จิ้ง
ไม่เคยเลี้ยงเลย กลัวมันเป็นอะไรไปแล้วรับไม่ได้
สู้ๆค่ะ ^^

#3 By -:+Hell whalE+:- on 2010-02-27 01:10

อือ เราเองก็เคยเลี้ยงหมาไว้อยู่โหลนึงอ่ะ

ตอนนี้ก็เหลืออยู่8หน่อ ดูแล้วมันก็ยังสุขสบายกันดีมิเป็นทุกข์แต่อย่างไร

เราก็ต้องเคยเสียพวกมันไปเหมือนกันค่ะ รู้สึกเลยว่าเป็นอย่างไร

แต่ยังดีที่บ้านของเรายังอยุ่ในสวน มันเลยม่ายต้องมาจบชีวิตเอาแบบนี้อ่ะ นอกจากมันจะป่วยตายไปเอง

เราว่าเขาคงไปสบายแล้วล่ะค่ะ หยุดร้องเถอะ ถ้าเขารู้ว่าเรายังร้องเขาจาคิดยังไงล่ะคะ อดทนอีกนิดน้าส์ถึงเราจะม่ายลืมเขา แต่เราก็ต้องเข้มแข็งไว้นะคะbig smile

#2 By I'm Dark! on 2010-02-26 16:46

ฉันเสียใจด้วยนะ
ฉันก็มีสัตว์เลี้ยงเป็นเพื่อนเหมือนกัน
ใจหายตอนมันไม่สบาย เธอเองงรู้สึกมากกว่านั้น
บางทีเพื่อป้องกันการเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก
ในเมื่อบ้านเราไม่พร้อมสำหรับมันจริงๆ
ฉันว่าหาอย่างอื่นมาเลี้ยงดีกว่า
สงสารมัน.....

ว่าแต่ใช้คำว่า "ผม" แต่ทำไมถึงเป็น "แม่ของเจ้าตัวน้อยล่ะ"

ฉันงงจริงๆนะsad smile

#1 By ไก่เขี่ย on 2010-02-26 16:07