Blog เรื่อยเปื่อย

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร เกิดความสนใจเกี่ยวกับการแต่งกายแนวโกธิคอย่างยิ่งยวด ล่าสุดก็ถึงกับไล่ตามหาชุดแนวโกธิค ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นชุดที่ใช้ในคอสเพลย์มากกว่าสามารถใส่ประจำวันได้

จำได้ว่าเมื่อราวๆ 3 ปีก่อนเคยไปงานมังกะอะไรสักอย่างที่เวิร์ลเทรดเซนเตอร์มีงานคอสเพลย์ ซึ่งถือเป็นงานแรกในชีวิตที่ได้ไปร่วมสัมผัส จนเกิดความคิดว่าสังวันหนึ่งตูก็อยากคอสกับเขาบ้างเหมือนกัน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เคยได้ทำตามความฝันสักที

ปัญหาในการออกงานเช่นนี้ของตัวเองมีอุปสรรค์มากมายเหลือเกิน

อนึ่ง คือ ไม่ได้อยู่ในกทม.จึงไม่ค่อยทราบข่าวคราวเกี่ยวกับงานแบบนี้นัก นอกจากจะรู้หลังจากที่งานมันผ่านไปแล้ว หรือถ้ารู้ว่าจะมีงานจัดวันที่เท่านั้นเท่านี้ มันก็มักจะประจวบเหมาะกับช่วงไม่มีเงินพอดี

อสอง เกิดมาชาตินี้ไม่เคยมีชุดอะไรที่เฉียดคำว่าคอสเพลย์ คือถ้าจะไปก็คงจะคอสเป็นตัวเองนี่แหละ

อสาม เป็นปัญหาเดียวที่ทำให้ไม่กล้าไปคอสกับเขาแม้ว่าหลายๆ ครั้งจะมีเพื่อน และน้องๆ มาชักชวนไปร่วมงานด้วยเพื่อความสนุก แบบชิวๆ แต่สำหรับตัวเองสิ่งที่ทำให้ตัดสินใจออกงานคอสไม่ได้ก็คือ อายุที่มากขึ้น หนังหน้ามันเริ่มจะไม่ตึงแล้วเลยไม่กล้าไปแย้วๆ กับเด็กเขา หรือถ้าไป อย่างน้อยก็ต้องมีหมู่คณะที่อายุเท่าๆ กันไปด้วย จะได้แน่ใจว่าไม่ได้แก่คนเดียว

หัวข้อย่อยจากอสาม อันนี้เป็นปัญหาที่ทำให้หมดความมั่นใจหากต้องแต่งคอสคือ 'หน้าไม่ให้' หลังจากพินิจพิจารณาใบหน้าตัวเองมานาน ก็ได้ข้อสรุปว่าหน้าตาตัวเองมันเหมือนเด็กด้อยโอกาสแถมๆ แอฟฟริกาใต้มากกว่า คือให้เมิงใส่อะไร เมิงก็ไม่มีรัศมีความอินเตอร์แผ่ออกมาหรอก หลังจากที่น้ำหนักลดฮวบไป 6 กิโล เรื่องเชพยิ่งไม่ต้องพูดถึง เตี้ย ดำ นมก็ไม่มี ถึงจะบอกว่ามันเป็นเรื่องของความสนุก ไม่ต้องซีเรียส แต่เรื่องนี้.... โคตรซีเรียสเลย

ปกติจะไม่เคยแต่งหน้าเลย จนแม่มักจะค่อนแขะๆ บ่อยๆ ว่าไม่รู้จักแต่งตัว อย่างน้อยทาแป้ง ทาลิปให้ปากมีสีสันบ้างก็ดี แล้วช่วงหนึ่งคำแนะนำของแม่ก็เหมือนจะสำฤทธิ์ผลขึ้นมา เพราะจู่ๆ ก็เกิดอยากลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตากับเขาบ้าง ซึ่งก็รู้สึกว่า เอ่อ... ตูก็ดูดีขึ้นมานิดหน่อยเหมือนกันนะ (ฮา) จนกระทั่งน้องชายทักว่า

"แต่งอะไรของแกว้ะ ยังกับลิเก"

ความมั่นใจเพียงน้อยนิดของตรูปลิวหายไปในพริบตา (จะบอกตูให้นิ่มนวนกว่านี้ก็ไม่ได้ ไอ้หอยหลอดเอ๊ย!) แล้วจากนั้นก็ไม่เคยแต่งหน้าอีกเลย ยกเว้นเมื่อต้องไปงานมหาสมาคมกับกลุ่มคนจำนวนมากๆ ที่ยังไงๆ อย่างน้อยก็ต้องดูดีกว่าที่เป็นอยู่ วันนั้นอย่างน้อยๆ จะพกตะลับแป้งไว้ตบหน้า ลิปสีไว้แต้มปาก ฉีดน้ำหอมนิดๆ กลบกลิ่นสาปคนจนของตัวเอง

ความมุ่งหวังเดี๋ยวนี้ เห็นจะเป็นอยากเพิ่มน้ำหนักขึ้นมาอีกสัก 5 กิโล (พยายามมา5ปีแล้วเจือกลดลงเรื่อยๆ -*-) เพราะคิดว่าถ้าเชพกลับไปเป็นเหมือนสมัยสาวๆ คงจะมั่นใจในตัวเองมากกว่านี้

โกธิคโลลิต้าชุดนี้พอดีผ่านไปที่เว็บWeCosplayแล้วชอบมักๆ เลยขโมยมาลงเสียเลย ไม่รู้ว่ามีใครเคยเป็นหรือเปล่า คือรู้ว่าชาตินี้ตูคงไม่มีโอกาสได้ใส่มันหรอก แต่แค่ได้เห็นมันก็มีชื่นใจ นี่ถึงขนาดคิดว่าตูจะแอบซื้อมาเก็บไว้ แล้วใส่ดูคนเดียวเลยดีไหมฟร้ะ (พูดแล้วก็อายตัวเองจัง)

อื่มมม คิดๆ ไปแล้วปกติเป็นคนไม่ค่อยชอบซื้อเสื้อผ้านัก เพราะ 1 ไม่มีเงิน 2 ญาติๆ มักจะส่งเสื้อผ้าของลูกๆ หลานๆ เขาที่ไม่ใช้แล้วมาให้ใส่ต่อ คุณนายแม่เลยคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ก็ได้ แต่ถึงอย่างนั้นช่วงปีสองปีที่ผ่านมานี้ อัตราการซื้อเสื้อผ้าของตัวเองเพิ่มสูงขึ้นมาก จากที่ปีหนึ่งจะซื้อเสื้อผ้าประมาณ 1-2 ตัว ตอนนี้ผ่านมา 7 เดือน ซื้อเสื้อผ้าไปราวๆ 20 ชิ้นแล้ว(ยังไม่นับรวมที่ซื้อให้พ่อแม่กับน้องชายด้วย) คงเพราะมีทุนทรัพพอที่จะซื้อเสื้อผ้ามือหนึ่งได้ด้วยตัวเอง และเพิ่งค้นพบว่าตัวเองมีความสุขมากเวลาที่ได้เลือกซื้อและเดินดูเสื้อผ้า แม้บางตัวซื้อมามันจะไม่เข้ากับตัวเองแค่ไหนถ้าถูกในก็อยากซื้อ

อย่างล่าสุดเดือนที่แล้วก็เพิ่งซื้อกระโปรงกับเสื้อผ้าฝ้ายแบบคนเหนือเจ๊าชุดหนึ่งในช่วงงานออกร้านกลุ่มแม่บ้าน ทั้งที่ชุดแบบนี้ไม่เหมาะที่จะใส่ประจำวัน หรือใส่อยู่กับบ้านนอกจากเป็นพวกออกงาน แต่เห็นแล้วมันก็อดที่จะซื้อไม่ได้อยู่ดี

ถ้าพูดถึงการแต่งตัว โดยรวมแล้วจะขึ้นอยู่กับสภาพอารมณ์เวลานั้นเป็นสำคัญ บางทีก็แต่งหญิง บางทีก็แต่งทอม บางทีก็แต่งสาวทำงาน บางทีก็ซกมก ขึ้นอยู่กับอารมณ์ล้วนๆ แต่ลึกๆ แล้วก็ชอบนุ่งกระโปรงเหมือนกันนะ มันเย็นดี - -+ แต่ถ้าต้องทำอะไรที่ใช้ความคร่องแคร่วว่องไว้ก็ใส่กางเกงยีนกับเสื้อยืด เอาตัวไหนก็ได้ที่ใส่แล้วสบายใจไม่ต้องส่องกระจกบ่อย เพราะปกติเป็นคนที่เสียความมั่นใจง่ายมาก ถ้ามีคนทักอะไรนิดหน่อยจะเสียศูนย์โดยอัตโนมัติ 

แต่นั่นแหละปัญหาก็อยู่ที่รูปร่างนี่แหละ ความเตี้ยกับความดำ มันพอยวนๆ ได้ แต่ความผอมนี่มันทำให้เราดูแย่ไปหมดเลย แม้แต่หน้าตาก็พลอยดูไม่ได้เพราะมันไม่เอบอิ่มสดใส (ปกติก็ตัวเล็กอยู่แล้ว หน้าก็เล็กกลม มันเลยดูไร้ความมั่นใจสิ้นดี) มีวันหนึ่งสวมเสื้อกล้ามนั่งทำงาน ได้ยินเสียงน้องชายนับอะไรอยู่ข้างหลังไม่รู้

1 2 3 4

"แกนับอะไรวะ?"

"นับกระดูกซีโครงแก"

ตูต้องเพิ่มน้ำหนักให้ได้ ซักวันตูจะใส่ชุดโกธิคที่เท่ที่สุดในโลกอย่างภาคภูมิใจให้ได้!!!!

edit @ 18 Jul 2009 02:33:50 by จิ้ง