Blog เรื่อยเปื่อย

อุบอิบ อุบอิบ

posted on 04 Dec 2009 00:18 by jing

อุบอิบ อุบอิบ

จำได้ว่าเอนทรีก่อนๆ เคยเล่าว่ามีปัญหาในการสื่อสารกับคนอ่าน ผมรู้สึกว่าหลังๆ มานี้สมองของผมจะทำงานช้าลงมากๆ เมื่อก่อนผมคิดเร็ว ทำเร็วและแม่นยำกว่านี้ แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ค่าสเตตัสต่างๆ ของผมกลับถอยลงไปในเวลาแค่ไม่กี่ปีนี่เอง มันเหมือนกับว่าผมได้รีดเค้นจักกระต่างๆ ออกมาจนมันไม่มีอะไรอีกแล้ว

เมื่อวานนี้ผมนั่งคุยกับแม่อยู่ และได้เล่าเรื่องๆ หนึ่งให้ท่านฟัง ผมเล่าไปได้ซักพักท่านก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้างหัวเราะบ้างเฉยบ้าง จนกระทั่งผมเล่าจบ แม่ก็เลยบอกว่าผมว่า

'ทำไมพูดจาฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง'

จิ้งติดสตั้นไปทันที เอ่อ จริงด้วยว่ะ ผมเพิ่งมารู้สึกเดี๋ยวนี้เองว่า เวลาผมพูดสื่อสารกับใคร ผมมักจะพูดจาไม่รู้เรื่อง พูดง่ายๆ ถ้าสมมุติให้ผมพูดปลอบใจใครคนหนึ่ง ผมคงพูดได้ไม่ดีเท่ากับการเขียนอะไรเพื่อให้กำลังใจเขา มันเหมือนกัน ผมไม่ได้ติดต่อกับมนุษย์ด้วยภาษาพูดมานานมาก จนไม่สามารถเรียงคำต่างๆ ให้กลายเป็นประโยคได้ เวลาพูดนีเลยไม่รู่ว่าควรเอาประธาน เอากิริยา เอากรรมไปไว้ที่ไหน มันมั่วกันไปหมดเลย

และที่สำคัญ ผมเพิ่งทดสอบตัวเองเพิ่มเติม ด้วยการอ่านหนังสือออกเสียง ผลปรากฏว่าผมสามารถอ่านออกเสียงโดยไม่ผิดคีย์เลย ได้เท่ากับ 3 แถว บนหน้ากระดาษA4 เท่านั้น

แม่เจ้า! เกิดอะไรขึ้นกับตูวะ!

กลับมาย้อนดูการดำเนินชีวิตของตัวเอง ในแต่ละวัน ผมจะคิดต่อสื่อสารกับมนุษย์มากที่สุด แค่3-4 คนต่อวันเท่านั้น แต่คนที่ผมพูดด้วยจริงๆ จังๆ มีแค่ คนเดียว (มิน่า) ในขณะที่ผมสื่อสารกับบุคคลทั่วไปผ่านตัวหนังสือ มากกว่า

นิสัยปกติของผมจะเป็นคนชอบพูดเร็วครับ แต่ถ้าผมต้องพูดเป็นการเป็นงานกับใคร ผมจะพูดช้าลง ช้ามากๆ และจะพูดไปคิดไป ตัวอย่างเช่น มีคนทักว่าวันนี้ใส่เสื้อสวยนะ ถ้าเป็นคนปกติก็อาจจะตอบแค่ว่า ขอบคุณ เหรอ จิงดิ แต่จิ้งจะไม่คิดแบบนั้นครับ จิ้งจะคิดว่า เฮ้ย วันนี้เรามีอะไรผิดปกติไหม เราแต่งตัวทุเรศหรือเปล่า ดังนั้นบทพูดมันจึงไม่เป็นแบบนั้นครับ มันจะออกมาเป็นว่า เสื้อตัวนี้ใส่สบายดีเทือกนั้นไป ผมเลยติดนิสัยเวลาพูดจะคิดมาก ทั้งที่คำตอบมันไม่มีอะไรเลย จนบางครั้งผมเคยถูกจับผิดว่า เป็นคนพูดไม่ตรงกันใจ หรือไม่จริงใจไป ผมอยากจะบอกว่าจริงๆ จิ้งจริงใจนะครับ เพียงแต่ปกติ จิ้งเป็นคนปากเสียมากๆ และไม่รู้ทำไม เวลาพูดอะไรออกมา มันจะแทงใจดำคนฟังโดยไม่ได้ตั้งใจเสมอ และทำให้คนฟังเกิดความไม่พอใจ ดังนั้นจิ้งเลยต้องคิดครับ คิดว่าจะพูดยังไงเพื่อรักษาน้ำใจเขา และพูดออกมาไม่ขัดกับความรู้สึกตัวเองด้วย

ตัวอย่างเช่น มีซัมบอดี้อกหักมา แฟนทิ้งเลยมาคร่ำครวญให้จิ้งฟัง ว่าเขาไม่ดีตรงไหน เขาผิดอะไร ในใจจิ้งตอนนั้น ก็จะคิดประมาณว่า "ก็ถ้ามันไม่ดี เอ็งก็ทิ้งมันไปสิวะ หรือถ้ายังไงๆ ก็อยากได้มันอยู่ เอ็งไปอ้อนวอนให้มันกลับมาดิ"

แล้วนึกดูถ้าจิ้งพูดแบบนี้ออกไป เดาสิครับว่าอะไรจะเกิดขึ้น... คับ อาจมีห่าลงแน่

(แต่บางทีอาจเพราะจิ้งมีเลเวลการให้กำลังใจต่ำเตี้ยเลียดินอยู่แล้วก็ได้ )

อีกอย่างหนึ่งที่เห็นได้ในพักหลังๆ คือ จิ้งเกรียนมากขึ้นครับ ทั้งๆ ที่รู้ว่า เฮ้ย เราคิดแบบนั้นไม่ถูกนะแต่ก็ยังแอบคิดอยู่ดี ตัวอย่างเช่น มีคนอ่านนิยายจิ้ง แล้วเกิดอีเดียดเสียดใส้ขึ้นมา แหวะ แมร่งเขียนไรให้ตูอ่านวะ รับไม่ได้ว่ะ ถุ้ย เสียดายเงินจริงๆ ตูจะจำชื่อเอ็งไว้บอกวงศาคณาญาติตูว่าห้ามซื้อหนังสือเมิงอีก เอาไปทำเป็นกระดาษเช็ดตูดยังไม่ได้เลย อะไรเทือกนี้ ถ้าพูดแบบมืออาชีพ ก็คือเป็นดาวพระศุกร์ที่ต้องยอมรับความเห็นคนอ่านใช่ไหมครับ แบบว่า เอ่อ มันแล้วแต่รสนิยมนะ เราไปบังคับเขาไม่ได้ เขาเสียเงินซื้อไปเขาก็ย่อมคาดหวังว่ามันจะคุ้มกับเงินของเขา อะไรเทือกนีใช่ไหมครับ แต่บางครั้งจิ้งก็ทนคิดแบบนั้นไม่ได้ซะงั้น แต่คิดอะไรที่เข้าข้างตัวเองเห็นแก่ตัวแทน เช่น อะไรวะ ตูเขียนไม่ถูกใจเรื่องเดียวที่ตูเลวทั้งชาติเลยเหรอ

เคยมีเหตุการณ์หนึ่ง ซัมบอดี้ซึ่งยืนยันกับจิ้งว่าตามอ่านนิยายจิ้งมาหลายเรื่อง แต่... แต่ซัมบอดี้ก็บอกว่า

ซัมบอดี้ : ไม่ชอบเรื่องนี้ เรื่องนี้ แล้วก็เรื่องนี้ เพราะมันเครียด มันไม่หวาน มันไม่สดใส ทำไมไม่เขียนอะไรที่มันผ่อนครายหน่อยคนอ่านจะได้มีความสุข

จิ้ง : (กำลังโหลดข้อมูล)....... งั้นลองอ่านเรื่องนี้ดูไหม

ซัมบอดี้ : เรื่องอะไร ถ้าเครียดนี่ของผ่านนะ ไม่ไหวละ อ้อ นางเอกแบบนี้ก็ไม่เอานะ พระเอกแบบนี้ก็ไม่เอานะ เรื่องแบบนี้ก็ไม่เอานะ อยากได้แบบนี้ พระเอกแบบนี้ มีฉากแบบนี้ รู้จักคนเขียนคนนี้ไหม แบบนี้แหละที่อยากอ่าน (เช็ดตูดเอ๊ย!! เขียนนิยายนะเว้ยไม่ใช่ขายก๊วยเตี๋ยวจะได้สั่งตามใจหมด!! ..... แอบคิดในใจนะไม่กล้าพูดหรอก น่า... มันก็มีกันบ้างแหละ คนเขียนเกรียนใช่ว่าจะไม่มีคนอ่านเกรียนนิ :OvO: )